Συχνά στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε τη συναίνεση σχεδόν με καχυποψία. Υπάρχουν, όμως, ορισμένες στιγμές που η συζήτηση αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν όλοι προσπαθούν να απαντήσουν στο ίδιο ερώτημα, έστω και από διαφορετικές αφετηρίες.
Πιστεύω ότι η ∆ιακομματική Επιτροπή για τον πρωτογενή τομέα ήταν μία από αυτές τις στιγμές. Για αρκετούς μήνες, άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές διαδρομές κάθισαν στο ίδιο τραπέζι έχοντας απέναντί τους τα προβλήματα της ελληνικής παραγωγής. Και αυτό, στις σημερινές συνθήκες, μόνο αυτονόητο δεν είναι.
Η επιτροπή αυτή δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση σε μια δύσκολη περίοδο. Επειτα από χρόνια δυσπιστίας, στρεβλώσεων και παθογενειών, που τραυμάτισαν την αξιοπιστία του συστήματος των αγροτικών ενισχύσεων και δοκίμασαν την εμπιστοσύνη των ίδιων των παραγωγών προς το κράτος.
Σήμερα, όμως, η χώρα γυρίζει σελίδα στον πρωτογενή τομέα.
Η εξυγίανση του συστήματος πληρωμών αποτελεί πραγματικότητα, η σχέση εμπιστοσύνης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς αποκαθίσταται σταδιακά και μπροστά μας ανοίγεται η μεγάλη διαπραγμάτευση για τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική.
Με άλλα λόγια, αφήνουμε πίσω μας μια δύσκολη περίοδο και ανοίγουμε ένα νέο κεφάλαιο. Και όταν ανοίγεις ένα νέο κεφάλαιο, χρειάζεται να αλλάξεις και τον τρόπο με τον οποίο παράγεις πολιτική.
Εζησα σχεδόν σαράντα χρόνια στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Αν έμαθα κάτι εκεί, δεν είναι μόνο πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις. Είναι κυρίως πώς ωριμάζουν. Στις Βρυξέλλες σπάνια έχει σημασία ποιος διατύπωσε πρώτος μια ιδέα. Σημασία έχει αν η ιδέα αντέχει στον διάλογο, αν μπορεί να βελτιωθεί και αν τελικά μπορεί να γίνει καλύτερη πολιτική. Αλλωστε, πολλές από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις γεννήθηκαν ακριβώς έτσι.
Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε κάτι αντίστοιχο και στην Ελλάδα.
Κόμματα, πανεπιστήμια, επιστημονικοί φορείς, συνεταιρισμοί και οργανώσεις παραγωγών θα μπορούν να καταθέτουν τεκμηριωμένες προτάσεις πολιτικής σε έναν μόνιμο μηχανισμό αξιολόγησης παραγωγικών προτάσεων.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι, μετά την ολοκλήρωση του έργου της Διακομματικής Επιτροπής, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων θα μπορούσε να θεσμοθετήσει έναν μόνιμο μηχανισμό αξιολόγησης παραγωγικών προτάσεων. Εναν θεσμό, μέσα από τον οποίο τα κοινοβουλευτικά κόμματα, τα πανεπιστήμια, οι επιστημονικοί φορείς, οι συνεταιρισμοί και οι οργανώσεις των παραγωγών θα μπορούν να καταθέτουν τεκμηριωμένες προτάσεις πολιτικής.
Οι προτάσεις αυτές θα αξιολογούνται από τις υπηρεσίες του υπουργείου με αντικειμενικά κριτήρια. Αν, δηλαδή, είναι εφαρμόσιμες, αν είναι συμβατές με το ευρωπαϊκό πλαίσιο, αν μπορούν να χρηματοδοτηθούν και, κυρίως, αν δίνουν μια πραγματική λύση σε ένα πραγματικό πρόβλημα. Και όσες αποδεικνύονται χρήσιμες θα πρέπει να ενσωματώνονται στον σχεδιασμό της αγροτικής πολιτικής, ανεξάρτητα από το ποιος τις πρότεινε.
Εχω συναντήσει στο μικρό διάστημα που έχω αναλάβει το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων πολλούς παραγωγούς. Σπάνια κάποιος με ρώτησε αν μια λύση ήταν κυβερνητική ή αντιπολιτευτική. Σχεδόν όλοι μου είπαν το ίδιο πράγμα: «Βρείτε μας μια λύση». Αυτό είναι που ζητάει σήμερα η ελληνική ύπαιθρος.
Η πολιτική, άλλωστε, δεν γίνεται για να κατοχυρώνει πατρότητες. Γίνεται για να λύνει προβλήματα, κι εμείς αυτό επιδιώκουμε.
Η νέα εποχή για τον πρωτογενή τομέα δεν χρειάζεται μόνο νέους κανόνες, νέες υποδομές και περισσότερους πόρους. Χρειάζεται και μια διαφορετική κουλτούρα. Μια κουλτούρα που όλοι μαζί θα χτίσουμε το αύριο του πρωτογενούς τομέα.
Αν αυτό γίνει η πραγματική παρακαταθήκη της Διακομματικής Επιτροπής, το σημαντικότερο έργο της, δεν θα είναι μόνο το πόρισμά της. Θα είναι ότι βοήθησε να αλλάξει, έστω και λίγο, ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάζουμε την αγροτική πολιτική στη χώρα μας για τα επόμενα πολλά χρόνια.
